《Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν》μας είπε ο Ιπποκράτης, ωστόσο η λέξη πρόληψη μάλλον βρίσκεται βαθιά θαμμένη στο κατά τα άλλα πλούσιο λεξιλόγιό μας. Ως "πρόληψη" ορίζουμε την προσπάθεια που γίνεται για να προλάβουμε εκ των προτέρων και να αποτρέψουμε καταστάσεις με συχνά γνωστό αποτέλεσμα. Όσο γνωστό κι αν είναι το αποτέλεσμα, όμως, η ιστορία μας δείχνει ότι είμαστε αλλεργικοί στη λέξη πρόληψη.
Ας υποθέσουμε ότι είμαστε ενήμεροι για την τελική έκβαση ορισμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνία. Δεν είμαι μάντης, ούτε γκουρού στις πιθανότητες και τις προβλέψεις. Ωστόσο, δε χρειάζεται πάρα απλή κοινή λογική για να προβλέψει κάποιος ότι η τυφλή οπαδική βία θα οδηγήσει στο θάνατο, οι ανεξέλεγκτες φωτιές θα κοστίσουν ακριβά (στο περιβάλλον, την υγεία, τις περιουσίες), η ανεπαρκής συντήρηση και ο ανύπαρκτος έλεγχος στο σιδηροδρομικό δίκτυο θα επιφέρουν δυστυχήματα και ότι η καθιστική ζωή και η κακή διατροφή θα σου στερήσουν ποιοτικά χρόνια ζωής. Ποιές είναι οι ενέργειες που κάνουμε για να αποτρέψουμε ένα πιθανό αποτέλεσμα? Γιατί φαντάζει τόσο δύσκολο να υιοθετήσουμε την πρόληψη στη ζωή μας?
Πρωτού επιχειρήσω να δώσω απάντηση, θα ήθελα να προλάβω εσένα που σε εξιτάρουν οι πολιτικές ίντριγκες και να σε συμβουλέψω να μη συνεχίσεις την ανάγνωση γιατί θα σε απογοητεύσω. Ούτε δικαστής είμαι, αλλά ούτε και πολιτικός εκπρόσωπος για να αποδώσω ευθύνες. Και στην τελική η παθογένεια αυτή δεν είναι πολιτική αλλά αντανακλά πλήρως τη νοοτροπία του ελληνικού λαού. Τη νοοτροπία του "Ωχ αδερφέ..."
Ας ανατρέξουμε στον ορισμό. Η πρόληψη απαιτεί κάποια προσπάθεια. Ο "Ωχ αδερφέ" Έλληνας δε θέλει να προσπαθήσει. Έτσι έχει μάθει, να δικαιολογεί τις αποτυχίες του αντί να προσπαθεί να βελτιώσει τα αποτελέσματά του. Είναι πάντα το θύμα, ποτέ ο ήρωας. Έχει μάθει να λαμβάνει απρόσφορα, αλλά αρνείται να προσφέρει. Όταν χρειάζεται να καταστρώσει τη στρατηγική του σηκώνει ψηλά τα χέρια και ψάχνει βοήθεια από κάποια ανώτερη δύναμη. Γνωρίζει βρε αδερφέ ποιό θα είναι το αποτέλεσμα, αλλά δεν κάνει κάτι γι αυτό, πάρα μόνο αναφωνεί στο τέλος "Ωχ αδερφέ...". Είμαστε προφήτες σαν λαός, είναι μια αλήθεια αυτή. Όταν οι προβλέψεις μας είναι επιτυχημένες το διατυμπανίζουμε δεξιά και αριστερά. Όμως ξαφνιαζόμαστε όταν η τύχη δεν τα φέρνει όπως τα περιμέναμε...όταν κανείς "δεν ήξερε", κανείς "δε γνώριζε". Δε θα γράψω καν για το καυτό θέμα της ανάληψης ευθυνών, ίσως σε κάποια άλλη σκόρπια σκέψη, ούτε και θα σχολιάσω την επικαιρότητα.
Όχι γιατί δε θέλω να ανοίξω τον φαύλο κύκλο των ευθυνών, πολιτικών και μη, αλλά γιατί βαθιά μέσα μου γνωρίζω ότι όλο αυτό θα γυρίσει σε σένα και σε εμένα. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη μη υιοθέτηση της πρόληψης στη ζωή μας το έχουμε εγώ και εσύ. Ας πάψουμε επιτέλους να παριστάνουμε τα θύματα και ας γίνουμε οι ήρωες της ζωής μας. Δικαστής, όπως προανέφερα δεν είμαι, αλλά βάσει της ιδιότητας μου έχω να σου πω
Αθλήσου, φάε σωστά, κάνε διαλογισμό και αυτοκριτική και άδραξε κάθε δευτερόλεπτο για να βελτιώσεις την ποιότητα της ζωής σου. Και για να μην ξαναφτάσεις στο σημείο να ξεστομίσεις το "Ωχ αδερφέ..." , γίνε λίγο Ιπποκράτης σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας σου!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου