Αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο μήνα στα ΑΕΙ δεν έχει προηγούμενο στην κλίμακα του παραλόγου. Ή μήπως έχει; Η απάντηση κρύβεται μέσα στο εκάστοτε πρίσμα που ο καθένας έχει επιλέξει να παρακολουθήσει τα γεγονότα. Στην παρούσα φάση θα εστιάσω στην αντίδραση των φοιτητών απέναντι στο νομοσχέδιο για την ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ και όχι το περιεχόμενό του αυτό καθαυτό. Κάτι που μέσα από το δικό μου πρίσμα ξεπερνά τα όρια του παραλόγου.
Όλοι γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία των σχολών των ΑΕΙ τέλει πανελλαδικά υπό κατάληψη. Κάποια από αυτά για τουλάχιστον ένα μήνα, ενώ άλλα -προς τιμήν τους- την έχουν προσφάτως τερματίσει. Πιστεύουν, λένε, πως αυτός είναι ο ιδανικότερος τρόπος διαμαρτυρίας και ότι μ'αυτόν θα καταφέρουν να επιτύχουν το σκοπό τους. Οφείλουμε να σεβαστούμε την επιθυμία και την αυταπάρνησή τους για συμμετοχή στον αγώνα. Μήπως, όμως, η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική; Μήπως στην προσπάθειά τους να "τερματίσουν" το κοντέρ των κινητοποιήσεων έχασαν κάπου στο δρόμο το δίκαιο τους;
Αν συμμετάσχει κανείς στις περίφημες φαρσοκωμωδίες που επικαλούνται από "κάποιους" φοιτητές Γενικές Συνελεύσεις θα αντιληφθεί ότι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα κατά του νομοσχεδίου είναι η παραγωγή πτυχιούχων-επαγγελματιών "δεύτερης" κατηγορίας. Και εδώ παρατηρείται το εξής παράλογο. Η πλειοψηφία (και όχι όλοι, μη θιχτείτε αμέσως) των φοιτητών αυτών που ταξινομούν τον εαυτό τους στην "πρώτη" κατηγορία είναι αυτοί που εξαντλούν κάθε περιθώριο απουσίας τους από το εκπαιδευτικό έργο, σε σημείο που να αγνοούν ακόμα και ποιοί είναι οι καθηγητές τους. Είναι αυτοί που έσπευσαν πρώτοι να διαμαρτυρηθούν για το περίφημο ν+2, διότι βλέπετε θα ήταν και οι πρώτοι που θα διαγράφονταν από τις σχολές τους. Είναι οι υπέρμαχοι της τηλε-εξεταστικής που αναπολούν τις εποχές της πανδημίας, όπου στην καλύτερη περίπτωση θα περνούσε κάποιος άλλος το μάθημα γι'αυτούς, αν όχι η ίδια η τεχνολογία. Είναι γενικώς αυτοί οι ωχαδερφιστές - ελληναράδες που απαιτούν πολλά κάνοντας λίγα και αποποιούνται εύκολα των υποχρεώσεων τους, απαιτώντας αδιαλείπτως τα δικαιώματά τους. Σύμφωνα μ'αυτούς ανήκουν στην "πρώτη" κατηγορία επαγγελματιών.
Είναι γεγονός ότι με την απόκτηση κανενός πτυχίου στην Ελλάδα δεν έχεις τα κατάλληλα εφόδια για να εργαστείς αμέσως (φίλοι οδοντίατροι εδώ ίσως να σας αδικώ λίγο). Αυτό οφείλεται από τη μία πλευρά στην υποβάθμιση των ΑΕΙ που ΟΛΟΙ συμφωνούμε ότι ΠΡΕΠΕΙ να ανατραπεί, απ' την άλλη, όμως, και στους ίδιους τους φοιτητές τους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν στην "πρώτη" κατηγορία, ενώ ταυτόχρονα θα θυσιάζαν τα πάντα για να λάβουν το πτυχίο χωρίς να γνωρίζουν καν το πρόγραμμα σπουδών τους.
Διάλογος για τα κοινωνικά δρώμενα επιβάλλεται να πραγματοποιείται αφού, όμως, πρώτα προηγείται η αυτοκριτική και από τις δύο πλευρές. Γιατί αλλιώς είναι σαν να φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου